Strona główna Filharmonii Lubelskiej im. Henryka Wieniawskiego

The Walk to the Paradise Garden Fredericka Deliusa to poruszające intermezzo orkiestrowe z III aktu opery A Village Romeo and Juliet, opartej na opowiadaniu Gottfrieda Kellera. Delius odmalowuje w nim tragiczny los dwojga młodych ludzi uwikłanych w niszczycielski konflikt rodzin. Tytułowy „rajski ogród” staje się nie tylko miejscem, lecz przestrzenią emocjonalnego wyzwolenia i ostatnim azylem przed brutalną rzeczywistością. Kompozytor rezygnuje z tradycyjnych kontrastów i teatralnych kulminacji, skupiając się na hipnotyzującej atmosferze, płynności harmonii i subtelnej grze orkiestrowych barw. Motywy przenikają się niemal niezauważalnie, zacierając granice między sekcjami orkiestry. Piękno tej muzyki od początku ma jednak głęboko melancholijny odcień – zmysłowy spokój podszyty jest bolesną świadomością przemijania.

Wesele lubelskie zajmuje w programie miejsce szczególne także ze względu na związki kompozytora z Lublinem. Szeligowski przez kilka lat był związany z tutejszym środowiskiem muzycznym, a jego działalność pedagogiczna i organizacyjna współtworzyła życie muzyczne miasta. Sięgając po autentyczny folklor Lubelszczyzny, nie ogranicza się do cytowania melodii, lecz czyni z nich tworzywo własnej, dojrzałej wypowiedzi artystycznej. Obecność sopranu i chóru mieszanego poszerza paletę barw o integralny element wokalny. Rytuały, tańce i śpiewy weselne zostają swobodnie wystylizowane – zestawione z fragmentami lirycznymi i przetworzone w oryginalną narrację orkiestrową. Tradycja, przeniesiona z przestrzeni obrzędu do sali koncertowej, zachowuje tu swój koloryt i siłę ekspresji.

Na scenie wystąpi Muzyczna Rodzina Steczek, prezentując ponad 20 instrumentów etnicznych.

Na scenie wystąpi Muzyczna Rodzina Steczek, prezentując ponad 20 instrumentów etnicznych.

Karol Kurpiński należy do najważniejszych przedstawicieli polskiego życia muzycznego pierwszej połowy XIX wieku, a jego twórczość operowa odegrała istotną rolę w kształtowaniu rodzimego repertuaru scenicznego. Uwertura do opery „Dwie chatki” pokazuje kompozytora sprawnie posługującego się klasycznym modelem uwertury, w którym część instrumentalna nie tylko otwiera dzieło, lecz także wprowadza jego atmosferę i materiał muzyczny. Kurpiński łączy tu przejrzystą konstrukcję, wyraziste kontrasty oraz melodykę nawiązującą do polskiej tradycji teatralnej i pieśniowej. Warto zwrócić uwagę na dialogowanie poszczególnych grup orkiestry, zmienność charakteru tematów oraz sposób budowania napięcia prowadzącego do efektownego zakończenia. Uwertura stanowi zarazem przykład stylu Kurpińskiego, w którym europejskie doświadczenia kompozytorskie spotykają się z dążeniem do stworzenia własnego, rozpoznawalnego języka polskiej muzyki scenicznej.

Wyjątkowy koncert z okazji Narodowego Dnia Niepodległości